लेकीचा पहिला पेपर...

६.३.२००९

आजचा दिवस माझ्यासाठी खूप महत्वाचा होता. आज लेकीचा दहावीचा पहिला पेपर झाला.. ज्या परिक्षेची गेले वर्षभर वाट पाहिली तीच ही परीक्षा..घरातल्या सगळ्याची परीक्षा घेणारी परीक्षा.. तिच्यासाठी गेला महिनाभर घरी असल्याने जगाशी जणू संपर्कच तुटला होता..फ़क्त ती आणि मी दिवसभर हेच आमचे भावविश्व..पण यामुळे बहुतेक एक झालं आम्ही एकमेकींच्या खूप जवळ आलो..ती relax व्ह्यायच्या वेळेत आम्ही गप्पा मारल्या..ती म्हणु लागली तू नुसती माझ्या सोबत बस माझा अभ्यास होईल..आधी मी तिच्या सोबत असले की तिचा अभ्यास होत नाही असं ती म्हणायची.. चला काहीतरी वेगळे, काहीतरी positive घडत होते..चांगले आहे..

पेपरला निघायची वेळ झाली तशी तीने बाप्पाला, आम्हाला नमस्कार केला..तिच्या हातावर दही-साखर घातली..आशीर्वाद..शुभेच्छा दिल्या आणि निघालो..खरं तर आज मी ऑफिसला जाणार होते पण मनातून वाटत होते की तिच्या आयुष्यातील ह्या परिक्षेच्या मोठया क्षणी आपण तिच्या जवळ असावे..तिच्या मोठे होण्याच्या काळातील किती क्षण मी miss केले असतील याची गणतीच नाही..निदान हा क्षण तरी miss करता कामा नये..

तिचे सेंटर 'आदर्श हिंदी विद्यालय' ही शाळा अगदी रस्त्याला लागुनच आहे..त्यामुळे नेहमीची रहदारी, त्यात दहावीची मुले आणि प्रत्येकी एक/दोन पालक, तसचं सकाळच्या इतर शाळातील मुलांना लवकर सोडून दिल्याने रस्त्यावर खूप गर्दी झाली होती, अगदी गाडी पार्क करायला ही जागा उरली नव्हती..थोड़े पुढे जाउन गाड़ी उभी केली आणि शाळेसमोर उभ्या असलेल्या गर्दीचा आम्हीही एक भाग झालो..

सर्व पालक, मुलं सर्वांवर एक प्रकारचा ताण जाणवत होता..माझ्याही ह्रुदयात धडधड होतेय की पोटात दुखतय हे काहीच कळत नव्हतं..पण तसं काही दिसू न देता लेकिलाच म्हणत होते की बाळा tension वगैरे काही घेऊ नकोस..व्यवस्थित पेपर लिहिशील वगैरे..

अकराचा पेपर होता..साडे दहाला ते भलं मोठं उंच लोखंडी गेट उघडलं आणि या पिल्लांना आत घ्यायला सुरुवात झाली..तशी एकच गड़बड़ उडाली, सर्वांना आत जायची जणू घाई झाली..सगळीकड़े Best of Luck आणि पालकांच्या न संपणा-या सूचनांचा गोंधळ सुरु झाला..मुलांना मात्र सूटल्यासारखे वाटत होते..उघडलेल्या गेटमधून ती पिल्लं मात्र चिवचिवाट करत घाईघाईने कधी दिसेनाशी झाली ते कळ्लेच नाही..

सेंटर पासून पालकांनी ५०० मीटर्स पर्यंत लांब थांबावे असा नियम आहे..तरीही आम्ही सगळे त्या गेटला अगदी चिकटून उभे होतो..आम्हाला वर वर्गात जाऊ दिले नाही हे एक बरे झाले नाहीतर प्रत्येकाने आपल्या बाळाला बेंचवर बसवून, पुरेशा सूचना देऊन, आपल्या मनावर दगड ठेउन त्यांना सोडून खाली उतरेपर्यंत पेपर सुरु होउन अर्धा/एक तास उलटून गेला असता..

आता शाळेच्या खाली गेटच्या अलीकडे आम्ही आणि पलिकडे पोलिसकाका असे फ़क्त दोनच parts उरले होते..एव्हाना लेकरं आपआपल्या जागांवर पोहचुन नंबर शोधून खिडक्यांकड़े परत आली होती..टाटा करत होती..हे लक्षात आल्यावर परत पालकांची सैरभैर अवस्था..आपलं पिलू कुठाय..आमचंही बागडत आलं..टाटा करून गेलं..थोडया वेळाने supervisor वर्गात आलेले दिसले..वर्ग शांत होत गेला..पेपर वाटले गेले..बार कोड नंबर, विषय सगळे लिहायचे असते..हळुहळु अकरा वाजले तसे पेपर लिहिण्याची बेल वाजली..आणि पेपर सुरु झाला..आम्हीही सगळे हळुहळु निघायला लागलो..

घरी येता येता लेकीच्याच शाळेतल्या शिशुवर्ग, बालवर्गाच्या छोटया छोटया मुली दिसल्या..लाल चौकडी आणि पांढ-या रेघांचे त्यांचे frock, चिमुकल्या पोनी टेल्स, छोटी छोटी दप्तर, आईचा हात धरून मजेत चालणं..त्यांचाकड़े पाहताना असं वाटलं की काल-परवाचीच गोष्ट आहे ना..रांगा लावून admission फॉर्म घेतला होता..शाळेच्या पहिल्या दिवशी असाच uniform घालून आपण तिला शाळेत घेउन गेलो होतो..शाळा सुटल्यावर घसरगुंडी, आणि इतर खेळायची साधनं तिला खूप आवडायची..लवकर निघायचीच नाही ती घरी..

त्यांच्याकडे पाहताना असं वाटतं राहतं की काळ आपल्यापुरता थांबला आणि ही मुलंच तेवढी मोठी होत गेली..आज शाळेच्या शेवटच्या टप्प्यावर रेंगाळलेले त्यांचे हे निरोपाचे क्षण..आता पुन्हा शाळा नाही.. तो एकमेकांच्या डब्यातला चिमणचारा नाही.. आयुष्याच्या अनेक वाटा..कुठल्या वाटेवर कोण निघून जाईल माहीत नाही..जसे आता मलाही माहीत नाही की माझ्या शाळेतल्या मैत्रिणी कुठल्या वाटांवर निघून गेल्या ते...

साधारण दोन आठवड़यापासून माझा उजवा खांदा, मानेची उजवी बाजू, उजव्या कानामागचा भाग ते थेट डोक्याचा उजव्या बाजुच्या पूर्ण भाग खूप दुखत होता..सहनच होत नव्हतं..खांदा दाबुन दिल्यावर किंवा बाम लावल्यावर थोडसं बरं वाटे पण परत त्रास होई...इथे जवळच अस्थिरोगतज्ञ डॉ. लावणकर यांचे hospital आहे..तिथे त्यांना दाखवले तर त्यांनी थोडया tests केल्या आणि विचारले की तुम्हाला काही stress आहे का..मी म्हणाले "नाही..stress वगैरे काही नाही..आता फ़क्त लेकीच्या परीक्षेसाठी महिनाभर घरी आहे..पण मी काही stress वगैरे घेत नाही..मिस्टरांनाच विचारा..उलट मी हसत वगैरे असले की हेच उलट म्हणतात "परीक्षा आहे..वेळ कमी आहे..जरा serious हो म्हणुन.."..पण माझं म्हणन डॉ.ना पटतच नव्हतं..त्यांनी खुपशा tablets (सकाळ, दुपार, संध्याकाळ, रात्री खायच्या) लिहून दिल्या, दुखतयं तिथं लावायला मलम दिलं, थोडसं बर्फाने शेकवा म्हणाले, लवकर बरं वाटावं म्हणुन फिजियोथेरिपी सुरु करा आणि stress घेणं बंद करा असे काय काय म्हणाले..या फिजियोथेरिपीने खरोखरच थोडं बरं वाटलं.. तेव्हा आता सध्या hospital च्या वा-या सुरु आहेत..

या काहीशा serious गोष्टीना छेद देणारी अजून एक छोटीशी गोष्ट आज सकाळी घडली..या मोसमाताला कोकीळचा पहिला 'कुहू' आज सकाळी ऐकला..मनात म्हटलं चला 'वर्दी' मिळाली...आता 'वसंताची' पालखी आपल्या दारावरून जाईल तेव्हा आपण स्वागताला तयार असले पाहीजे.. हो नाहीतर 'दुर्लक्ष' केलं म्हणुन उगाच रागवायचा आणि त्याची समजुत काढण्यासाठी उगाच त्याला एक दोन कविता ऐकवाव्या लागायच्या..रसिक आहे तो..माझा सखा..