सुरेल शब्दांचा प्रवास

८.२.२००९

रविवार असला की प्रसादशी निवांतपणे साईट बद्दल बोलता येतं..आठवड़ाभर मनात साचलेले प्रश्न विचरता येतात..आताच फोनवर बोलले तेव्हा सांगीतले की वाचकांचा प्रतिसाद चांगला आहे..पुस्तक परिचय, कविता आणि सहका-यांचे लेखन जास्त वाचले जातेय..पण problem हा आहे की सहका-यांचे लेखन या सेक्शन मध्ये फारसं काही पोस्ट केलेलं नाही..मी mail ने forms पाठवले आहेत पण ते forms काही भरून परत आलेले नाहीत.

प्रसाद ने सांगितलं मिनल चे लेखन ही जास्त वाचलं गेलय..मिनलची आणि माझी ओळख आता या कल्याण ऑफिस ला येउन झालेली...प्रथमदर्शनी तिचं बोलण काहीसं उपरोधिक वाटतं पण एकदा चांगली ओळख झाली की तिच्या मनात दडलेलं खोडकर, मिश्किल मूल दिसू लागतं...मला आतून जाणवलेली ती संवेदनशील, कवी मनाची, शांत..आमची छान मैत्री आहे. मला शांत स्वभावाची माणसं जाम आवडतात कारण माझी बडबड ऐकून घ्यायला छान श्रोते मिळतात.

मी फेब्रुवारी मध्ये महिनाभर रजेवर आहे हे कळल्यावर ऑफिसच्या शेवटच्या दिवशी संध्याकाळी भेटायला आली म्हणाली 'ख़ास तुला भेटायला आलेय..आता तुझं हसू, जोक्स, कविता काही ऐकता येणार नाही...तुझी आठवण येईल यार...मी तुला रोज एक कवितेची ओळ SMS करत जाईन...

तेव्हापासून रोज न चुकता ती एखादी कवितेची ओळ, किंवा हिंदी चित्रपटातल्या गाण्याची ओळ (ज्यात हसू हा शब्द असेल अशी) पाठवतेय आणि असा हा आमचा सुरेल शब्दांचा प्रवास सध्या सुरु आहे..

आजची ओळ - मैंने कहा फुलोंसे...हसो तो वो खिलखिलाकर हंस दिए..